ஜன்னல் வழியே குதித்து மாயமாய் மறைந்த 100 வயது மனிதர்


 

“The Hundred-Year-Old Man Who Climbed Out of the Window and Disappeared” என்ற தலைப்பை வேறு மாதிரி மொழிபெயர்க்க எனக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால் தலைப்பே கதையைச் சொல்லி விடுவதால் கை புண்ணுக்குக் கண்ணாடி காட்டாமல், அதாவது கதையைச் சொல்லி ஸ்பாய்லர் தராமல் கதையின் களத்தையும் கதை மாந்தரையும் அறிமுகப் படுத்துகிறேன். புத்தக விமர்சனம், திறனாய்வு, பகுப்பாய்வு எல்லாம் செய்யும் அளவுக்கு படிப்போ திறமையோ இல்லை. எனவே, இந்த நாவலைப் படித்த அனுபவத்தைப் பகிர்ந்து கொள்வதே என் நோக்கம்.

கதை துவங்குவது சுவீடன் நாட்டில். ஹீரோவுக்கு இப்போது தான் 100 வயது ஆகிறது. எனவே அவரால் வேகமாக நகரக் கூட முடியாது. ஆனால் என்ன செய்வது? கதாநாயகன் என்பதால் சில விசித்திர சம்பவங்கள் அவருக்கு நடக்கின்றன. அவற்றுக்கு காரணம் அவராகவே கூட இருக்கலாம் என்பது வேறு விஷயம். ஆனால் மனிதர் எத்தகைய சூழ்நிலையிலும் சமயோசிதமாக முடிவெடுத்துத் தப்பித்துக் கொள்ள வல்லவர்.

தனது நூறாவது பிறந்த நாளன்று முதியோர் இல்லம் ஒன்றில் இருக்கும் ஆலன் கார்ல்சன் ஏன் தனது அறையின் ஜன்னல் வழியாக குதித்துக் கீழே இருந்த பூந்தோட்டத்தில் விழுந்தார் என்பது அவருக்கே வெளிச்சம். ஆனால் வெளிச்சம் அதிகம் இல்லாத நேரம் அது. முதியோர் இல்ல வாழ்க்கை ஆலனுக்குப் பிடிக்கவில்லை. அந்த இல்லத்தின் மேலாளர் ஆலிஸ் கண்டிப்பு மிகுந்தவர். விதிமுறைகளை விடுமுறையின்றி விவரித்து உயிரை எடுப்பவர். அங்கே வழங்கப் படும் கஞ்சி உலகிலேயே கொடூரமானது என்பது ஆலனின் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை. வோட்கா இல்லாமல் ஆலனால் இருக்க முடியாது. இத்தனை காரணங்கள் போதாதா? போதாக்குறைக்கு 100 வயதை எட்டியுள்ள ஒருவரின் பிறந்த நாளை அந்த ஊரில் சற்று விமரிசையாகக் கொண்டாடும் பொருட்டு நகர மேயரும் உள்ளூர் பத்திரிகையாளர் சகிதமாக வந்திருந்து விழாவைச் சிறப்பிக்க இருந்தனர்.

தனக்கு இந்த விளம்பரம் எல்லாம் தேவை இல்லை என்று ஆலன் முடிவு செய்து விட்டார். தான் ஒரு முடிவு செய்து விட்டால் தானே நினைத்தாலும் அதை மாற்றாதவர் ஆலன். எனவே இதோ கிளம்பி விட்டார் – படுக்கையறை ஜன்னல் வழியாக. வீட்டினுள் அணியும் மெல்லிய காலணிகளுடன். அதுவும் முதுமையின் விளைவாய் காலோடு ஒழுகிய சிறுநீர் ஈரம் இன்னும் உலராத அந்த காலணிகளுடன்.

இப்படி சட்டென்று கிளம்பிய ஆலன் அடுத்து என்ன செய்வது என்று பெரிதாக திட்டம் எதுவும் வைத்திருக்கவில்லை. போகிற போக்கில் பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்று கிளம்பி விட்டார். அது தான் ஆலன் கார்ல்சன். இப்படித் தான் கடந்த 100 வருடங்களாக அவர் வாழ்ந்து வருகிறார்.

பேருந்து நிலையத்தை அடைகிறார். அடுத்த பேருந்து வரக் காத்திருந்தவர் முரட்டு வாலிபன் ஒருவனைச் சந்திக்க நேர்கிறது. ஆலனைக் கொஞ்சமும் மதிக்காத அவன் தன் பெட்டியைப் பார்த்துக் கொள்ளும்படி சொல்லிவிட்டு சிறுநீர் கழிக்கச் செல்கிறான். திரும்பி வந்தவன் தன் பெட்டியையும் அங்கிருந்த கிழவனையும் காணாமல் பெருங்கோபம் கொண்டு, எல்லா கோபத்தையும் அங்கிருந்த அலுவலரிடம் காட்டுகிறான். இதற்குள்ளாக, பல மைல் தொலைவில், பாழடைந்த ரயில் நிலையம் அமைந்திருக்கும் ஒரு இடத்தில், ஈர செருப்பணிந்த 100 வயது மதிக்கத் தக்க அந்த முதியவர் பேருந்து ஓட்டுனரின் உதவியுடன் பெட்டியைக் கீழிறக்கி நடக்க ஆரம்பிக்கிறார். முதலில் இந்தப் பெட்டியைத் திறந்து இதில் ஒரு நல்ல ஷூ இருக்கிறதா என்று பார்க்க வேண்டும் என்று நினைத்தபடி நடக்கிறார். எங்கே போகிறோம் என்று அவருக்கு அப்போது தெரியாது. அது தான் ஆலன் கார்ல்சன்.

பெட்டியில் என்ன இருந்தது? அதைக் கொண்டு வந்தவன் யார்? ஆலன் அடுத்து என்னென்ன செய்தார்? அவரது கடந்த கால வாழ்க்கை எப்படி இருந்தது? இந்தக் கேள்விகளுக்கு விடைகளை நகைச்சுவையாக, வரலாற்றுத் தரவுகளுடன் விவரிக்கிறார் கதாசிரியர் ஜோனாஸ் ஜோனஸ்ஸன்.

ஏறக்குறைய Forrest Gump போன்ற பிளாஷ் பாக் கொண்டவர் ஆலன். அமெரிக்க அதிபர் ஹாரி ட்ரூமன், ரஷ்ய அதிபர் ஸ்டாலின், அணு விஞ்ஞானிகள், சீனப் புரட்சியாளர் மா ஸே துங், ஸ்பானிய சர்வாதிகாரி பிராங்கோ, என்று பலரையும் சந்தித்து ஏதோ வகையில் அவர்களுக்கு உதவுகிறார், அவர்களின் உதவியையும் தக்க சமயங்களில் பெறுகிறார். எது நடந்தாலும் பதறாமல், தன்னை நம்பியவர்களைப் பாதுகாப்பதுடன், தானும் தப்பித்துக் கொள்ளும் சமயோசித அறிவும் திறமையும் உடையவராக இருக்கிறார்.

கதையில் வரும் ‘வில்லன்கள்’ உட்பட எல்லோரும் நம்மைச் சிரிக்க வைக்கின்றனர். ஆலனின் திடீர் தலைமறைவை முதலில் ஆள் கடத்தல் என்றும் பின்னர் ஆலனை ஒரு தேர்ந்த கொலை/கொள்ளைக்காரன் என்றும் யூகங்கள் மற்றும் தெளிவற்ற சாட்சிகளை வைத்துக் கொண்டு பத்திரிகைகளில் வரும் செய்திகள், நடப்பவற்றை எல்லாம் மிகச் சரியாக, ஆனால் கொஞ்சம் தாமதமாகக் கண்டுபிடிக்கும் போலீஸ்காரர் அரான்சன், ‘பெயரில் மட்டுமே ஐன்ஸ்டீனின் ஜீன்களை பெற்ற’ அவரது உறவினரான ஹெர்பர்ட் ஐன்ஸ்டீன், எல்லாத் துறைகளிலும் முதுநிலை படித்து, ஆனால் எதிலும் தேர்வெழுதாத பென்னி, அவனது ‘கண்டதும் காதலி’ பியூட்டி, அவளது செல்ல நாய் மற்றும் யானை (ஆமாம், யானை தான்) என்று எல்லோரும் சுவாரஸ்யமான மனிதர்கள்/விலங்குகள்.

நூறாண்டு கால உலக வரலாற்று நிகழ்வுகளையும் கதை போக்கையும் தண்டவாளமாய்ப் பயணிக்கச் செய்து, கதை முடிவில் அவ்விரண்டையும் மிக எளிமையாகப் பிணைத்த விதத்திற்காக கதாசிரியரைப் பாராட்டியே ஆக வேண்டும். கடைசியில் ஆலன் எடுக்கும் முடிவு உருக்கமாகவும், மனதுக்கு இனிமையானதாகவும் ஒரு feel good நாவலைப் படித்த மன நிறைவைத் தருகிறது. ஷெர்லாக் ஹோம்ஸ் கதைகளைப் போல் மர்மங்களோ எதிர்பாராத (எதிர்பார்க்கும்) திருப்பங்களோ, பாரஸ்ட் கம்ப் கதையைப் போல் நிறைய சோகங்களோ இதில் இல்லை.  ஆலனின் வார்த்தைகளில் சொல்ல வேண்டுமெனில், 

“Things are what they are, and whatever will be, will be.” 

ஒரு 100 நூறு வயது மனிதர் கடந்து வந்த பாதை, அவரது வாழ்வில் நடக்கும் சுவாரசியமான பல சம்பவங்கள் என்று அவருடன் பயணிக்கும் அரிய வாய்ப்பு நமக்கு கிடைக்கிறது.

ஆலன் ஜன்னல் வழியாகக் குதித்து புது வாழ்வு தேடப் புறப்பட்டதைக் கொண்டு, வாழ்க்கை நமக்கு நிறைய வைத்திருக்கிறது. அவற்றை அறிந்து அனுபவிக்க ஒவ்வொருவரும் நிகழ்கால ‘மாய ஜன்னலைத்’ தாண்டிப் பயணிக்க வேண்டும் என்ற கருத்தை உணர்த்துகிறார் ஜோனஸ்.

அவ்வளவு எல்லாம் யோசிக்க வேண்டாம் என்பவர்கள் ஒரு முறை ஜன்னலைத் திறந்து ஆலனின் வாழ்க்கைப் பக்கங்களை ஒருமுறை எட்டிப் பார்க்கலாம். தவறில்லை.

நன்றி.

குறிப்பு: இந்த நாவலைத் தழுவி 2013-இல் ஒரு திரைப்படமும் இதே பெயரில் எடுத்து விட்டார்கள்.

Advertisements

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  மாற்று )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  மாற்று )

Connecting to %s